ဟိုတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ Facebook Status မွာေရးထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ဓားနဲ႔ အထိုးခံရလို႔ ေသသြားတဲ့ ကိစၥရဲ႕ အဆက္ဆိုပါေတာ့။
အဲဒီလူ ဓားနဲ႔ အထိုးခံရ၊ တုတ္နဲ႔ အရိုက္ခံရၿပီး လဲေနတဲ့ အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ သြားၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သူမွန္း ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွတ္မိဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွ အဲဒီလူက ကိုယ့္ အသိျဖစ္ေနတယ္။ ေနတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာ လာလာသံုးေနတဲ့သူ။ Chess ကစားတာ အင္မတန္ေတာ္တဲ့သူ ျဖစ္ေနမွန္း သိရတယ္။ အဲဒီလူမွန္းလည္း သိေရာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ အေသာက္အစားလည္း ကင္းသလို အိမ္ေထာင္က်တာလည္း တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူခ်စ္လူခင္လည္း အင္မတန္မ်ားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မိန္းမမွာလည္း ကိုယ္ဝန္က (၆)လပဲ ရွိေသးတယ္။ အသက္ကလည္း ၂၆ ႏွစ္ဆိုေတာ့ အညႊန္႔တလူလူတက္တုန္း အရြယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။
ဇာတ္လမ္း အစအဆံုး ဇာတ္ရည္လည္ေတာ့ သံေဝဂရစရာေလးေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔တာေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရသလို၊ ႏႈတ္ထြက္ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ေျပာရရင္ လူမိုက္ဆိုရင္ ေရွာင္ရမယ္ဆိုတဲ့ စကားကို မလိုက္နာတာေလး တစ္ခုေၾကာင့္ အသက္ပါ ပါသြားၿပီး သူကို မွီခိုေနသူေတြပါ အကုန္ ဒုကၡ ေရာက္ရမယ့္ အျဖစ္ကို ေရာက္သြားရတယ္။ ဓားနဲ႔ ထိုးတဲ့ ေကာင္ေလးကလည္း ခုမွ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ပဲ ရွိေသးတယ္။ ပိန္ပိန္ေသးေသးရယ္ …
ကဲ ဇာတ္လမ္း အစက ဒီလိုဗ် …
အဲဒီလူ ဓားနဲ႔ မထိုးခံရခင္ ေန႔က ည ၈း၄၅ ေလာက္အထိ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္မယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတယ္။ ခဏေနေလာက္ ၾကာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ လမ္းမႀကီးအတိုင္း ေျပးလာတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီ ေျပးေနတဲ့လူကို ကၽြန္ေတာ္က သူခိုးလို႔ပဲ ထင္တာေပါ့။ အဲဒီလို ေျပးေနတဲ့ ေနာက္ကို ဆိုက္ကယ္ တစ္စီးက မီးထိုးၿပီး ကပ္လိုက္လာတယ္။ လူခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္က ေနာက္ကေန ေျပးလိုက္လာတယ္။ “ေဟ့ေကာင္ မေျပးနဲ႔၊ လိုက္၊ လိုက္” ဆိုၿပီး ညာသံေပးၿပီး လိုက္လာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိသြားတယ္။ အားလံုးက တုတ္ေတြနဲ႔ ဝိုင္းရိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီလူလဲက်သြားေတာ့ အားလံုး ထြက္ေျပးသြားၾကတယ္။ အဲဒီလို ထြက္ေျပးသြားတဲ့ သူေတြထဲက ေနာက္ဆံုးမွာ က်န္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ထဲမွာ ဓားလိုဟာ တစ္ခု ေတြ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီလူက ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြကိုေတာင္ ရန္ရွာသြားေသးတယ္။ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္လြန္းေတာ့ လူေတြလည္း ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနၾကရတယ္။ ဝင္ကူဖို႔ ဆိုျပန္ေတာ့ သူတို႔က လူအမ်ားႀကီးပဲ။ ၿပီးေတာ့ တုတ္ေတြနဲ႔။
ေနာက္ဆံုး လူတစ္ေယာက္ ကားလမ္းေပၚလဲၿပီး က်န္ခဲ့ေတာ့မွပဲ သြားထူၾကရေတာ့တယ္။ အဲဒီလူရဲ႕ ေနာက္ေက်ာမွာ ေသြးေတြ အရမ္းထြက္ေနတယ္။ စကားလည္း ဗလံုးဗေထြးနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ ေသြးအထြက္လြန္ၿပီး သတိလစ္သြားတယ္။ သူ႔ ဒါဏ္ရာေတြကို စစ္ၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ႏွလံုးက မခုန္ေတာ့ဘူး။ အသက္ထြက္ သြားတယ္။ ေဆးရံုကိုေရာက္ေတာ့ အသက္မရွိေတာ့ဘူး။
ညပိုင္းေရာက္ေတာ့ ရဲက ဘယ္သူ႔ကို ဖမ္းသြားၿပီ။ ဘယ္ေကာင္ကိုေတာ့ ဆြဲသြားၿပီ ဆိုၿပီး သတင္းေတြၾကား ေနရတယ္။ အဲဒီလို ဆြဲသြားတဲ့ အထဲမွာ ကိုယ္သိေနတဲ့ ေကာင္ေလးေတြလည္း ပါေနေတာ့ နားစြင့္ေနမိတယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ လူမိုက္အုပ္စုက တစ္ခုတည္းဆိုတာ လူတိုင္းသိေနေတာ့ ဘယ္သူေတြ ပါမယ္ဆိုတာပါ သိေနၾကတယ္။ အားလံုးအထင္မွာေတာ့ ရပ္ကြပ္ေအာ့ေက်ာလန္ လူမိုက္ေခါင္းေတြပဲလို႔ တြက္လိုက္ၾကတယ္။
မနက္လည္းေရာက္ေရာ၊ ညက ေသသြားတဲ့လူက ကၽြန္ေတာ္ အသိဆိုတာ သိရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရဲကင္းမွာ တရားခံေတြကို စစ္တယ္တဲ့။ တရားခံေတြ ေျပာျပခ်က္အရ ဒီလူက သူတို႔နဲ႔ တစ္ဝိုင္းေက်ာ္မွာ ထိုင္တယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ စကားေျပာေနၾကတယ္တဲ့။ လူမိုက္ကေလးေတြ ျဖစ္ေတာ့ စကားေျပာတာက ေထာင့္မက်ဳိးဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေလာကလံုးကို ဘယ္ေနရာမွာ ရန္ျဖစ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုၿပီး ရွာေနတဲ့ ေကာင္ေတြေလ။ အဲဒီမွာ သူတို႔ စကားဝိုင္းထဲကို ဝင္လာၿပီး သူတို႔စကားေျပာတာေတြ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ အသိက ဝင္ေျပာတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာ ေကာင္ေလးေတြက ဆဲ။ စကားကို မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းေျပာ
ေန႔လည္ပိုင္းေလာက္က်ေတာ့ သရုပ္ျပဆိုၿပီး တရားခံေတြကို အခင္းျဖစ္တဲ့ ေနရာေခၚလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံေတြကို ျပန္သရုပ္ေဆာင္ ျပၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေကာင္ေတြပါလဲ ဆိုၿပီး သြားၾကည့္ေတာ့။ အားပါး မႏွစ္ကမွ ဆယ္တန္းက်ထားတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ လူမိုက္အရင့္အမာႀကီး သံုးေယာက္ေတာ့ ပါတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ဓားနဲ႔ ထိုးသြားတဲ့ ေကာင္ေလးက ခုမွ လူမိုက္ေပါက္စ၊ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ လက္ထိပ္နဲ႔။ အဲဒီေကာင္ေလးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ေလ။ အရင္က အဲဒီလို ပံုစံလံုးဝမဟုတ္။ ခပ္ေအးေအးရယ္။
အဲဒီေကာင္ေလးက သူ႔အေဖနဲ႔ အေမကြဲေနတယ္။ အဲဒီလို မိဘေတြ ျပႆနာက သူ႔ကို လမ္းေဘးေရာက္ေအာင္ အေပါင္းအသင္းမွားေအာင္ ပို႔လိုက္တာပါပဲ။ စာေမးပြဲကလည္းက်၊ အေပါင္းအသင္းကလည္းမွား ဆိုေတာ့ ပ်က္စီးျခင္း ငါးပါးဆိုက္သြားတာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေနရာမွာလည္း မိဘေတြရဲ႕ ျပႆနာဟာ သားသမီးေတြအေပၚ ဘယ္ေလာက္အထိ သက္ေရာက္သြားေစတယ္ဆိုတာ သံေဝဂရစရာပါပဲ။
ဇာတ္လမ္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသိလည္း ေသ၊ ဟိုေကာင္ေလးေတြလည္း အဖမ္းခံရ၊ အားလံုးမေကာင္းၾကေတာ့ ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာေလးေတြက ….
ကၽြန္ေတာ့္ အသိသာ၊ သူနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ စကားဝိုင္းကို ဝင္မေျပာခဲ့ရင္ ….
ဟိုလူမိုက္ေလးမွာ မိသားစု ျပႆနာ မရွိခဲ့ရင္ ….
ထန္းသီးေၾကြခိုက္၊ က်ီးနင္းခိုက္ ဆိုေပမယ့္ အသက္ကုိ ဥာဏ္ေစာင့္ဆိုသလို သတိမလြတ္ခဲ့ရင္ …
အဲဒီလုိ လူမိုက္အုပ္စုေတြ မျဖစ္လာေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ရင္ ….
စတဲ့စတဲ့ အေတြးေလးေတြ က်န္ခဲ့တယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔မိန္းမနဲ႔ သူ႔ကေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ရပါတယ္ဗ်ာ ….
