ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာတယ္လား (၁)
ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကိုေရးျဖစ္တာ မေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ႔ ေရးတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ အရင္ဆံုးေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတြ႔ေနရ ျမင္ေနရတာေလးေတြကို ေရးလိုက္တဲ့အခါ တစ္ျခားသူေတြပါ ျပင္ဆင္သင့္တာေတြ ျပင္ဆင္လို႔ ရေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္းပါပါတယ္။
ပထမဦးဆံုးတစ္ေယာက္က ကိုကႀကီးလို႔ ထားလိုက္ပါ။ သူက မေလးမွာ ဆယ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ အလုပ္သြားလုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံ အေတာ္အသင့္ စုေဆာင္းၿပီး ျပန္လာတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့ မိန္းမ ငယ္ငယ္ေလးယူတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ မလုပ္တတ္ဘူး။ သူ ဟုိမွာ လုပ္ခဲ့သလိုမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ စီးပြားေရးကို စမယ္လုပ္လုိက္ ပ်က္သြားလိုက္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်က်လာပံုရတယ္။ ေန႔တိုင္း အရက္ပဲ ဖိတြယ္ေနတယ္။ ျပန္သြားဖို႔က်ေတာ့လည္း မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ထိုင္စား အရက္ေသာက္၊ အရက္ေသာက္ ထိုင္စားနဲ႔ပဲ လံုးပါးပါးလာတယ္။ ကေလးေလး တစ္ႏွစ္နဲ႔ ရွစ္လလည္းက်ေရာ မာလကီးယားသြားေရာ … ကေလးတစ္ေယာက္ မိန္းမတစ္ေကာင္ (အဲေလ) မိန္းမ တစ္ေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ မိန္းမလည္း သူ႔အေမအိမ္ျပန္သြားရတယ္ ဆိုပါေတာ့ ….
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုခေခြး။ သူကေတာ့ တစ္မ်ဳိး။ သူက ဟိုမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စု၊ ရွာ။ အိမ္ကို ျပန္ပို႔။ အိမ္ကက အေမအရင္းနဲ႔ မိန္းမရွိတယ္။ ကေလးလည္း ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ သူ႔အေမကလည္း ခ်ဲ၊ ႏွစ္လံုး ဝါသနာအိုး။ သူ႔အေမလုပ္ေတာ့ သူ႔မိန္းက လိုက္လုပ္တယ္။ ကိုခေခြးနဲ႔ ဖုန္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ဘယ္လုိ စီးပြားေရးေတြ လုပ္ေနတယ္ စသျဖင့္ လိမ္ၾကတယ္။ သူကေတာ့ တြက္ေရးနဲ႔ စက္သေဌးေပါ့။ ျပန္လည္းလာေရာ အိမ္ပါ အေပါင္ဆံုးေနတယ္။ မိန္းမလည္း ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္းမသိ။ ကေလးေတြက ကိုခေခြး အေမနဲ႔ ထားပစ္ခဲ့တယ္။ သူလည္း အရက္ခြက္ထဲ ေမ်ာသြားတာပါပဲ။ အသက္ေတာ့ ရွင္ေနေသးတယ္ေပါ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုဂႀကီး။ သူကေတာ့ သေဘၤာသား။ လုပ္သက္လည္း ရင့္ေနၿပီဆိုေတာ့ ေရကလည္း လွ်ံတယ္။ သူျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔မိန္းမက ရႊန္းရႊန္းေဝလို႔ …. ကိုယ္ေရ ေမာင္ေရဆိုတာေတြကို ပါးစပ္က မခ်ဘူး။ သူသေဘၤာျပန္တက္ဖို႔ ေလယဥ္ေပၚေရာက္ ရံုရွိေသးတယ္။ လင္ငယ္က အိမ္ေပၚေရာက္ေနၿပီ။ အင္း သူကေတာ့ ဆိပ္ကမ္းကပ္တာနဲ႔ ဟိုနားဒီနား သြားေနၾကဆိုေတာ့ ဘဲစားဘဲေက် ေပါ့ဗ်ာ ….
မိုးေတြသည္းတဲ့အခါ
မိုးေတြသည္းတဲ့အခါ
ကိုျမႀကီးရဲ႕ မိုးအေၾကာင္းကို ငါမသိဘူး
အာႀကီးရဲ႕ မိုးကိုလည္း ငါမသိဘူး
လမ္းေပၚမွာ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ၾကက္တစ္ေကာင္
တစ္ကိုယ္လံုး စိုတာခ်င္းအတူတူ ၾကက္ကို မျငဴစူၾကဘူး
မိုးသည္းထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္ဖို႔
ထီးတစ္လက္မလိုဘူး
မိုးကာမလိုဘူး
အရက္တစ္ခြက္နဲ႔ ရမ္ ႏွစ္ပက္ပဲလိုမယ္
ဘဝကို မိုးေရထဲေမ်ာဖို႔ တစ္မိုင္ေလာက္ေတာင္ ေလ်ာက္စရာမလိုပါဘူး
မိုးေတြသည္းေနေတာ့
ငါ အေမ့ကို သတိရတယ္
ဂဏန္းေတြေကာက္တဲ့ ကေလးဘဝကို သတိရတယ္
ခုေတာ့ မိုးေရထဲမွာ ေရစံုေမ်ာဖို႔ေတာင္
ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႔ မရြာဘူး
ဒီလိုပဲ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဘဝမွာ
ေရစိုေနတဲ့ ၾကက္ေတြလိုပဲ အကုသိုလ္ေတြ ခါခါထုတ္ေနရတာ
တကယ္ေတာ့ မိုးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ငါ ဘာမွ မသိပါဘူး …. ။
ေမာင္ဥေပကၡာ
၂၉၊ ေမ
၁၀ း ၄၃
သူတို႔ေရာက္မယ့္ေန႔
သူတို႔ေရာက္မယ့္ေန႔
ဒီလိုပဲ ေန႔စဥ္ ေက်ာနဲ႔ တစ္သားတည္းက်ေနတဲ့ ဘဝေတြကို ခြာခ်ေနရတာ
ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္ေနတဲ့ အမွန္တရားကို ခႏၵာ တစ္ဝပ္စာေတာင္ မခ်ႏိုင္ခဲ့
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ လရိပ္မွာ နတ္သမီးတစ္ပါး မရွိေပမယ့္
ဘဝဆိုတဲ့ သစ္သီးထဲမွာ ပိုးတစ္ေကာင္က ထိုးလို႔ ဆြလို႔
ဒီေန႔က သူတို႔အတြက္တဲ့
ဟိုေန႔ကလည္း သူတို႔အတြက္ပဲတဲ့
အရိုးတစ္ေခ်ာင္းကို ေျပာင္းျပန္စိုက္ၿပီး လမ္းကို ေဖာက္ဖုိ႔ေတာင္ ေပါက္တူးတစ္ေခ်ာင္း မရွိ
တကယ္ေတာ့ လမ္းဆိုတာ ခင္းဖို႔မဟုတ္ဘူး ေလ်ာက္ဖို႔ ….
ဒါေပမယ့္ ခင္ထားတဲ့ လမ္းကို မေလ်ာက္ရေသးခင္ ဘဝေတြ ေၾကြေၾကြက်သြားတာ
ေႏြဦးရြက္ေၾကြေတြလို ….
ေမာင္ဥေပကၡာ
သမီးေလးအေၾကာင္း (၂)
စတိုင္ထြားေနတဲ့ မီးမီး
သမီးေလးအေၾကာင္း မွတ္မိတာေလး တစ္ခုကေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။
သမီးေလးကို ေမြးကာစ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ပဲ အႏွီးထုတ္ေပးရပါတယ္။ အႏွီးထုတ္တယ္ ဆိုတာ လြယ္တယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ တကယ့္ အႏွီးထုတ္တတ္တဲ့ သူဆိုရင္ က်စ္ေနၿပီး ကေလးကလည္း သူ႔အေမ ဗိုက္ထဲမွာ ေနရတဲ့ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေနေတာ့ ေကာင္းေကာင္းလည္း အိပ္ပါတယ္။ သမီးရဲ႕ အဖြားေတြကေတာ့ မိန္းကေလး အႏွီးက်စ္က်စ္ ထုတ္ရင္ ကိုယ္လံုး ကိုယ္ေပါက္ လွတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အႏွီးကို က်စ္က်စ္ထုတ္ၿပီး သမီးေလးကို သိပ္ရင္ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ဳိက္ကေလး အိပ္ေနတတ္တာေလးကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္ေနတတ္လို႔ အႏွီးထုတ္နည္းကို မတတ္မျဖစ္ တတ္ေအာင္ သင္မယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကို မီးေနေပးတဲ့ နပ္(စ္)မ အေမႀကီးကို သင္ခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီအေမႀကီးက တကယ့္ကို အႏွီးထုတ္တဲ့ ေနရာမွာ အိတ္စပတ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အႏွီးထုတ္နည္းကို သင္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာတဲ့ အထိ အေမႀကီး ထုတ္တဲ့ အဆင့္အထိ မရေပမယ့္ အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိေတာ့ ထုတ္တတ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွတ္မိပါေသးတယ္။ ကေလးအႏွီးထုတ္တဲ့ အရြယ္ေက်ာ္တဲ့ အထိ အေမႀကီး ထုတ္တာေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ မထုတ္တတ္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အႏွီးထုတ္တာဝန္ကို အၿမဲ တာဝန္ယူရပါေတာ့မယ္။ အီးအီးကုန္းတာ၊ ရႈးရႈးတယ္တာေတြကေတာ့ သူ႔အေမရဲ႕ တာဝန္ေပါ့။ တစ္ေန႔ သူ႔အေမက ကေလးကို အီးအီးကုန္းေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေပါင္ဒါေတြ သုတ္ေပးၿပီး အႏွီးထုတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးပါတယ္။ အဲဒီလို ေပးေတာ့ သမီးေလး မ်က္ႏွာမွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ အီးအကုန္ မပါရေသးလို႔ပဲ ထင္တယ္ဆိုၿပီး သမီးေလးၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ဖြတ္” ကနဲဆိုၿပီး အီးကထြက္လာပါတယ္။ ေပါင္ဒါေတြကလည္း လိမ္းထား အရွိန္ကလည္း ပ်င္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာကိုေတာင္ ေပါင္ဒါမႈန္႔ေတြ လာစင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လန္႔ၿပီး ေနာက္ကို ဆုတ္လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးကေတာ့ ေဖေဖ အီးမွန္သြားၿပီးဆိုၿပီး ရယ္ေနပါတယ္။
အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက အိမ္လာလည္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလာလည္ရင္း သမီးေလးက ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ ဆိုၿပီး ခ်ီလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိလည္း ခ်ီလိုက္ေရာ သမီးေလးက အီးေပါက္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေပါက္လိုက္တာကို ကၽြန္ေတာ္ ဇနီးသူငယ္ခ်င္းမက လန္႔သြားပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကေလးကို လြတ္မခ်လိုက္လို႔ …. ဟီးဟီး
သမီးေလး အေၾကာင္း (၁)
သမီးေလး အေၾကာင္းကို ေရးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ ျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ ေျပာစရာေတြက တစ္ပံုႀကီးပါ။
ပထမဦးဆံုး သမီးေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္မိေနတာက သမီးေလး ဗိုက္ထဲမွာ ရွိစဥ္ကပါ။ ဇနီးနဲ႔ ဗိုက္ထဲကေန ေဖာင္းေဖာင္းၿပီး ထြက္လာတတ္တဲ့ သမီးေလးရဲ႕ ေျခေထာက္ေလးေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဦးေခါင္းေလးလား မသိ ခဏခဏ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေတြ႔ရတတ္တိုင္း သမီးအေမက ဒီမွာ လာၾကည့္ပါဦးဆိုၿပီး ေခၚေခၚ ျပတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေခၚျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သမီးေလး လိမ္လိမ္မာမာ ေနေနာ္။ မလိမ္မာရင္ ရိုက္မယ္ဆိုၿပီး ေဖာင္းလာတဲ့ ေနရာေလးေတြကုိ ျဖည္းျဖည္းေလး ပုတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို သူ႔အေမက သမီးေရ … သမီးကို သမီးအေဖက ရိုက္ေနတယ္ဆိုၿပီး ေအာ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေလးေတြက သမီးေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပထမဦးဆံုး အမွတ္ရတဲ့ အျဖစ္ပါ။
ေနာက္တစ္ခုက သမီးေလးေမြးကာစတုန္းကပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေမြးခန္းအျပင္ဖက္မွာ ေစာင့္ေနပါတယ္။ သမီးေလး ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ေမြးတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရမ္းေပ်ာ္သြားၿပီး သမီးေလးကို ျမင္ရေအာင္ ေမြးခန္းကို ေခ်ာင္းၾကည့္ပါတယ္။ သူ႔အေမကိုေတာ့ မျမင္ရေပမယ့္ သမီးကိုေတာ့ ေရေတြခ်ဳိးေပးေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ လန္႔သြားတာက သမီးေလးကို ေရခ်ဳိးေပးေနတဲ့ ဆရာမရဲ႕ အကိုင္အတြယ္ပါ။ လန္႔စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရဲတင္းပါတယ္။ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက ကိုင္ၿပီး ေဇာက္ထိုး ခါလိုခါ။ သာမာန္ သန္သန္မာမာ ကေလး တစ္ေယာက္ကို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ကိုင္ၿပီး ေရခ်ဳိးေပးသလို ခ်ဳိးေပးေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သမီးေလးမ်ား တစ္ခုခု ျဖစ္သြားမလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ေနမိပါတယ္။ ရင္တမမၾကည့္ေနရင္း ေနာက္ဆံုး သမီးေလးရဲ႕ ငိုတဲ့အသံကို ၾကားေတာ့မွ အသက္ရူမိတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အႏွီးနဲ႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ထုတ္ၿပီး အျခား ေမြးကာစ ကေလးေလးေယာက္နဲ႔ အတူ သမီးေလးကို လာျပပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ကေလးေလးေယာက္ကို တစ္ၿပိဳင္တည္း လက္တစ္ဖက္မွာ ႏွစ္ေယာက္စီတင္ၿပီး ခ်ီလာျပန္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ျပဳတ္က်သြားမလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္မိျပန္ပါတယ္။
သမီးေလးရဲ႕ အဖြားလည္း စိုးရိမ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ လွမ္း ခ်ီလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးကို ေတြ႔ရၿပီဆိုၿပီး အားရပါးရ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္လာတာက “ဟာ … ငါ့သမီးေလးက ေသးေသးေလးပါလား” ဆိုၿပီး ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုစိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အေမ့ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ “ဟဲ့ ကေလးက ေပါင္ျပည့္တယ္ဟဲ့၊ ေမြးကာစဆို ဒီလိုပဲ၊ ခဏေလးႀကီးလာလိမ့္မယ္” ဆိုေတာ့မွ စိတ္ေအး သြားပါေတာ့တယ္။
