ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကိုေရးျဖစ္တာ မေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ႔ ေရးတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ အရင္ဆံုးေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတြ႔ေနရ ျမင္ေနရတာေလးေတြကို ေရးလိုက္တဲ့အခါ တစ္ျခားသူေတြပါ ျပင္ဆင္သင့္တာေတြ ျပင္ဆင္လို႔ ရေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္းပါပါတယ္။
ပထမဦးဆံုးတစ္ေယာက္က ကိုကႀကီးလို႔ ထားလိုက္ပါ။ သူက မေလးမွာ ဆယ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ အလုပ္သြားလုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံ အေတာ္အသင့္ စုေဆာင္းၿပီး ျပန္လာတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့ မိန္းမ ငယ္ငယ္ေလးယူတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ မလုပ္တတ္ဘူး။ သူ ဟုိမွာ လုပ္ခဲ့သလိုမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ စီးပြားေရးကို စမယ္လုပ္လုိက္ ပ်က္သြားလိုက္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်က်လာပံုရတယ္။ ေန႔တိုင္း အရက္ပဲ ဖိတြယ္ေနတယ္။ ျပန္သြားဖို႔က်ေတာ့လည္း မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ထိုင္စား အရက္ေသာက္၊ အရက္ေသာက္ ထိုင္စားနဲ႔ပဲ လံုးပါးပါးလာတယ္။ ကေလးေလး တစ္ႏွစ္နဲ႔ ရွစ္လလည္းက်ေရာ မာလကီးယားသြားေရာ … ကေလးတစ္ေယာက္ မိန္းမတစ္ေကာင္ (အဲေလ) မိန္းမ တစ္ေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ မိန္းမလည္း သူ႔အေမအိမ္ျပန္သြားရတယ္ ဆိုပါေတာ့ ….
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုခေခြး။ သူကေတာ့ တစ္မ်ဳိး။ သူက ဟိုမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စု၊ ရွာ။ အိမ္ကို ျပန္ပို႔။ အိမ္ကက အေမအရင္းနဲ႔ မိန္းမရွိတယ္။ ကေလးလည္း ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ သူ႔အေမကလည္း ခ်ဲ၊ ႏွစ္လံုး ဝါသနာအိုး။ သူ႔အေမလုပ္ေတာ့ သူ႔မိန္းက လိုက္လုပ္တယ္။ ကိုခေခြးနဲ႔ ဖုန္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ဘယ္လုိ စီးပြားေရးေတြ လုပ္ေနတယ္ စသျဖင့္ လိမ္ၾကတယ္။ သူကေတာ့ တြက္ေရးနဲ႔ စက္သေဌးေပါ့။ ျပန္လည္းလာေရာ အိမ္ပါ အေပါင္ဆံုးေနတယ္။ မိန္းမလည္း ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္းမသိ။ ကေလးေတြက ကိုခေခြး အေမနဲ႔ ထားပစ္ခဲ့တယ္။ သူလည္း အရက္ခြက္ထဲ ေမ်ာသြားတာပါပဲ။ အသက္ေတာ့ ရွင္ေနေသးတယ္ေပါ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုဂႀကီး။ သူကေတာ့ သေဘၤာသား။ လုပ္သက္လည္း ရင့္ေနၿပီဆိုေတာ့ ေရကလည္း လွ်ံတယ္။ သူျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔မိန္းမက ရႊန္းရႊန္းေဝလို႔ …. ကိုယ္ေရ ေမာင္ေရဆိုတာေတြကို ပါးစပ္က မခ်ဘူး။ သူသေဘၤာျပန္တက္ဖို႔ ေလယဥ္ေပၚေရာက္ ရံုရွိေသးတယ္။ လင္ငယ္က အိမ္ေပၚေရာက္ေနၿပီ။ အင္း သူကေတာ့ ဆိပ္ကမ္းကပ္တာနဲ႔ ဟိုနားဒီနား သြားေနၾကဆိုေတာ့ ဘဲစားဘဲေက် ေပါ့ဗ်ာ ….
that is called life, isn’t it
အင္း
အဟင့္…ျပန္ေတာင္ အျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ယစ္ထုတ္ျဖစ္မယ့္
အတူတူ ဒီမွာပဲ တုတ္ေတာ့မယ္။
မေျပာတတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ။ ေရွ႔ဘာေတြ ဆက္လုပ္ရမလဲဆုိတာ။
စကားမစပ္ စာေတြ ဖတ္ရတာ ၾကဳိက္သဗ်ဳိ႔။ link ယူသြားပါတယ္။
ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္