ေအာင္ဘုတစ္ေယာက္ ဒီေန႔ စာၾကည့္တိုက္က ေဒါင္းလုတ္ဆြဲလာတာ ေလးေတြ ကၽြဲေက်ာင္းရင္ ေလ့လာဖို႔ စိတ္ကူးထားသည္။ ပရင့္ ထုတ္ထားေသာ စာရြက္မ်ား။ စာၾကည့္တိုက္ဆို၍ အႀကီးႀကီးဟု မထင္ပါႏွင့္။ ကြန္ပ်ဴတာ ႏွစ္လံုး ပရင္တာ တစ္လံုးသာရွိသည္။ ဒါေပမယ့္ အြန္လိုင္း စာသင္ၾကားေရးက ေအာင္ဘုတို႔ ရြာေလးအထိ ေျခဆန္႔လာသည္။ သေဘၤာတစ္တန္ ကားတစ္တန္ျဖင့္ ေရာက္လာသည္မဟုတ္ မိုးေပၚမွာ ခုန္ျပန္ေက်ာ္လြားၿပီး ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ တိုင္တစ္တိုင္သာ ေထာင္ထားတာ ေတြ႔သည္။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ ခ်ိတ္ထားသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာင္ဘုလို ဆယ္တန္းေအာင္ထားၿပီး ေက်ာင္းဆက္မတက္ ျဖစ္သူအတြက္ မဟာ အခြင့္အေရးႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေအာင္ဘု ေလ့လာခ်င္သည္က ကြန္ပ်ဴတာ ပရိုဂရမ္းမင္း၊ ခု ေအာင္ဘု ဗီြဘီေဒါ့နက္ သင္ခန္းစာေတြ ေဒါင္းလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ေအာ္ ေျပာဖို႔ေမ့ေနသည္။ ေအာင္ဘုေဒါင္းလာသည့္ ဝက္ဆိုက္လိပ္စာက မစ္စရီဇီလီရမ္ အြန္လိုင္း သင္ၾကားေရးဆီက။ ဘိုလိုေျပာရရင္ေတာ့ Mysteryzillion Online Education ကေပါ့ဗ်ာ။
Archive for the ‘Essay’ Category
အြန္လိုင္းပညာေရး
December 26th, 2008အိုဘားမား၊ နံျပားနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ ခ်ဳိက်
December 14th, 2008ဒီေန႔ ကိုေအာင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အေစာႀကီး ထြက္လာခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေရာက္ေတာ့ ဘယ္ေနရာ ထိုင္ရင္ေကာင္းမလဲ လိုက္ၾကည့္သည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေနသူမ်ား အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ကုန္ၾကသည္။ သူလာထိုင္မည္ကို မည္သူမွ် လိုလားဟန္မျပ။ သူကလည္း လိုတာမလိုတာ မသိ။ အဆင္ေျပသည့္ေနရာ ဝင္ထိုင္ဖို႔က အသင့္။ သူ႔ကို ေခၚခ်င္သည့္ ဝိုင္းရွိေအာင္ လုပ္ဖို႔က ကိုေအာင္အတြက္ အေပ်ာ့။ သူ႔အိပ္ကပ္ထဲမွာ အစိမ္း ငါးရြက္ေလာက္ရွိသည္။ အစိမ္းဆိုလို႔ အထင္ေတာ့ မႀကီးလိုက္နဲ႔ဦး။ ျခေသၤ့စိမ္းျဖစ္သည္။ တစ္ေထာင္တန္ အစိမ္းသံုးရြက္။ အေမဆီက ဘတ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။
“ငါ ဒီေန႔ တကာခံမယ္။ ငါ့ဘယ္ဝိုင္းမွာ ထိုင္ရမလဲ။”
အဲဒီလို ငါးစာေလးခ်လိုက္ေတာ့ ငါမွ်ားခ်ိတ္ကို အသာထား၊ ဟတ္မယ့္ ငါးေတြက အုပ္လိုက္တက္လာသလို ဟိုဝိုင္းကလည္း ကိုေအာင္လာပါ။ ဒီဝိုင္းကလည္း ကိုေအာင္ထိုင္ပါ ျဖစ္ကုန္သည္။ ဒီေတာ့ ကိုေအာင္ လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းေတြ အကုန္ လိုက္ၾကည့္သည္။ မ်ားလိုက္သည့္ ျဖစ္ခ်င္း လူငယ္ေတြ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ တစ္ပံုႀကီး။ ကိုေအာင္လို လူမ်ဳိးအတြက္ကေတာ့ တကယ့္ အခြင့္အေရး။ မဟာ အခြင့္အေရး။ အိမ္မွာေနရင္ အေမ့အဆူအေငါက္ကို အၿမဲခံေနရသည္။
Welcome to Hell (ငရဲမွ ႀကိဳဆိုပါ၏)
September 6th, 2008ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၿပီး သေဘာက်လို႔ ကူးထာတာ … ဖတ္ၾကည့္ဗ်ာ … ေရေရလည္လည္မိုက္တယ္ …
Written by: wmason
Welcome to Hell. Please let us enslave you. We’ll give you a free t-shirt if you fill out this credit card application… You can drive home in this brand new car, with no payments until 2000… It’s so much easier to not worry about these details. We’ll take care of them for you. All we ask is that you send in your payment every month like a good slave.
အိုင္ဒီယာ အေဟာင္းမ်ား ေရာင္းရန္ရွိသည္
August 16th, 2008The difficulties lie, not in the the new ideas, but in escaping from the old ones, which ramify, for those brought up as most of us have seen, into every corner of minds
အဓိကက်ေသာ အခက္အခဲမွာ အိုင္ဒီယာ အသစ္မ်ား ရရွိေရး မဟုတ္ဘဲ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အားလံုး ႀကီးျပင္းလာၾကေသာ ဘဝ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ပံုေလာင္း လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္အတြင္း အရိုးစြဲေနေသာ အိုင္ဒီယာ အေဟာင္းမ်ားမွ စြန္႔ခြာႏိုင္ေရး ျဖစ္သည္
The Voice ဂ်ာနယ္၏ Editorial မွာ ပါလာေသာ စာသားေလးကို ဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိပါသည္။ အိုင္ဒီယာ အေဟာင္းေတြတဲ့။ အိုင္ဒီယာအေဟာင္းေတြ ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ။ အရင္ အတက္ၾကြလြန္ ေခတ္က မဟာ အိုင္ဒီယာႀကီးေတြ (ခုေတာ့လည္း ပ်က္စီးတဲ့ဟာက ပ်က္စီး၊ ပံုစံေျပာင္းတဲ့ဟာ ေျပာင္းကုန္ပါၿပီ) ကို ေခၚတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို မဟာအိုင္ဒီယာ ႀကီးေတြနဲ႔ အလွမ္းကြာ လြန္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အိုင္ဒီယာ အေဟာင္းေတြ ဘာေတြရွိေနသလဲ။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ လူ႔သက္တမ္း တစ္ခု၏ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ေရာက္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိုင္ဒီယာ အေဟာင္းေတြ ျပည့္ေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ဆာမူရိုင္း ဓားသမားေတြ ဓားနဲ႔လူနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း က်ေနသလို အိုင္ဒီယာ အေဟာင္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ထပ္တည္းက်ၿပီး reactive ျဖစ္ေနတာေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ ရွိေနႏိုင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္
August 7th, 2008ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ အနာဂတ္ အေၾကာင္းကို အၿမဲေျပာခဲ့ ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္ကပင္ သားသား ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲဟု ေမးလွ်င္ မဆိုင္မတြ ျပန္ေျဖခဲ့သည္ကို မွတ္မိ ပါေသးသည္။ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး လုပ္မည္ဟု ရင္ေကာ့ၿပီး ေျဖရသည္ကို အရမ္း ေက်နပ္ခဲ့ ပါသည္။ ဖခင္ေျပာျပေသာ အနာဂတ္ အိပ္မက္မ်ားကို မက္ရင္း အတန္းေတြ တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္း ေအာင္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီးစတြင္ အနာဂတ္ အိပ္မက္မ်ား လက္ေတြ႔ဘ၀တြင္ အဆပ္အဟပ္ မမိေတာ့တာ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ အနာဂတ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထား သည့္ စိတ္ကူယဥ္ အိပ္မက္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ကို ရက္စက္စြာ ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာသြား ခဲ့ပါသည္။ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဟူေသာ စကားမွာလည္း အမွတ္ မမွီေသာေၾကာင့္ အတိတ္မွာ အရိပ္အျဖစ္သာ ထင္က်န္ ႏိုင္ပါေတာ့သည္။ ငါ ဘာဆက္လုပ္သင့္သလဲ၊ ငါ ဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲလို႔ ေတြးရင္ အိပ္မက္ေတြကို လိုက္ရွာ မိပါသည္။ မေတြ႔။ အနာဂတ္ေတြ အာလံုးဟာ အေဖရဲ႔ မင္းဘာမွ ျဖစ္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုေသာ စကားႏွင့္အတူ ေရစုန္ေမ်ာ သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
အလြန္ ေလးလံေသာ စိတ္မ်ားကို ထမ္းပိုးရင္း အတိတ္ကို ျပန္သြားလိုက္၊ အနာဂတ္ကို ရွာလိုက္ႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ၾကာသြားပါသည္။ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ၊ အၾကံဥာဏ္ ေတာင္းေတာ့လည္း ေပးတဲ့သူေတြက ဘာတစ္ခုမွ ေရေရရာရာ မေပးႏိုင္။ အလြန္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေသာ အမွတ္တရ ေန႔ရက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
