Archive for the ‘Feeling’ Category

မိုးေတြသည္းတဲ့အခါ

May 28th, 2009

and_the_rain_came_down_x_b

မိုးေတြသည္းတဲ့အခါ

ကိုျမႀကီးရဲ႕ မိုးအေၾကာင္းကို ငါမသိဘူး

အာႀကီးရဲ႕ မိုးကိုလည္း ငါမသိဘူး

လမ္းေပၚမွာ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ၾကက္တစ္ေကာင္

တစ္ကိုယ္လံုး စိုတာခ်င္းအတူတူ ၾကက္ကို မျငဴစူၾကဘူး

မိုးသည္းထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္ဖို႔

ထီးတစ္လက္မလိုဘူး

မိုးကာမလိုဘူး

အရက္တစ္ခြက္နဲ႔ ရမ္ ႏွစ္ပက္ပဲလိုမယ္

ဘဝကို မိုးေရထဲေမ်ာဖို႔ တစ္မိုင္ေလာက္ေတာင္ ေလ်ာက္စရာမလိုပါဘူး

မိုးေတြသည္းေနေတာ့

ငါ အေမ့ကို သတိရတယ္

ဂဏန္းေတြေကာက္တဲ့ ကေလးဘဝကို သတိရတယ္

ခုေတာ့ မိုးေရထဲမွာ ေရစံုေမ်ာဖို႔ေတာင္

ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႔ မရြာဘူး

ဒီလိုပဲ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဘဝမွာ

ေရစိုေနတဲ့ ၾကက္ေတြလိုပဲ အကုသိုလ္ေတြ ခါခါထုတ္ေနရတာ

တကယ္ေတာ့ မိုးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ငါ ဘာမွ မသိပါဘူး …. ။

ေမာင္ဥေပကၡာ

၂၉၊ ေမ

၁၀ း ၄၃

ေဖေဖကဲကဲ၊ မီးမီးကဲကဲ

May 11th, 2009
ေဖေဖကဲကဲ၊ မီးမီးကဲကဲ

ေဖေဖကဲကဲ၊ မီးမီးကဲကဲ

» More: ေဖေဖကဲကဲ၊ မီးမီးကဲကဲ

ပံုႏွိပ္စာလံုးေလးေတြနဲ႔ ျမင္လိုက္ရတဲ့ အခါ …

January 31st, 2009

Popular News အတြဲ(၁)၊ အမွတ္(၁) ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ “အင္တာနက္ႏွင့္ ဘာသာစကားမ်ားစြာ” ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးေလး ပါလာပါတယ္။ ပံုႏွိပ္စာလံုးေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္ေရးထားတာေတြကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးပဲ။ အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ စာမူေတြကို ပို႔ဖူးပါတယ္။ ကတ္ေၾကးစာမိၿပီး မပါလာတာ ႏွစ္ေစာင္ေတာင္ ရွိကတည္းက စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး မေရးေတာ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေပၚပ်ဴလာနယူးဂ်ာနယ္ရဲ႕ အယ္ဒီတာႀကီး ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပံုႏွိပ္စာလံုးနဲ႔ ျမင္ခြင့္ရပါၿပီ။

ဂ်ာနယ္ကလည္း အသစ္မို႔လားမသိဘူး။ လက္ေပြ႔သမားဆီမွာ ပါမလာဘူးေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ာနယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေရာင္းတတ္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အထိ ကားနဲ႔ သြားဝယ္လာရပါတယ္။ ဟိုမွာလည္း တစ္ေစာင္တည္း ယူလာပါတယ္။ (ဝယ္မယ့္သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ထင္တယ္။) ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီးက ဝမ္းသာအားရေရာင္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဝမ္းသာအားရ ဝယ္လာပါတယ္။

ဂ်ာနယ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အျခား သတင္းဂ်ာနယ္ေတြလိုပဲ ဆိုက္က။ ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ဝင္စားႏိုင္မယ့္ အိုဘားမား၊ နံျပားနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိက်၊ (အဲေလ) အိုဘားမာ၊ ရီဆက္ရွင္းေတြပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ေတြလိုက္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အထဲမွာေတာ့ ေဆာင္းပါးရွည္ႀကီးေတြ ပါလာတာေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီလို ေဆာင္းပါးရွည္ႀကီးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ေဆာင္းပါးျဖစ္တဲ့ ဆရာေမာင္ဝံသ ေဆာင္းပါးကို အနီေရာင္ ေအာက္ခံႀကီးနဲ႔ လုပ္ထားတာ တစ္ခုေတာ့ နည္းနည္း ကသိကေအာင့္ ျဖစ္သြားမိပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ နည္းနည္းပြသြားတဲ့ အိုင္ကို စက္ရုပ္ ထြင္တဲ့သူကို တခုတ္တရ အင္တာဗ်ဴးၿပီး တင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ကိုေတာ့ တကယ္ ခ်ီးက်ဴးတယ္ဗ်ာ။ အႏွစ္သာရနဲ႔ Pop ကို မွ်ေအာင္ သြားမယ္လို႔ ယူဆလိုက္ရပါတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြ ရွိေနေသးတဲ့ ပံုစံျဖစ္တယ္လို႔လည္း ခံမွန္းလို႔ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ စာကို သံုႀကိမ္ေလာက္ ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ တစ္စက္ကေလးမွ စိတ္တိုင္းမက်ဘူး။ ဘာသာျပန္ျဖစ္ေတာ့ နဂိုမူရင္းစာက အႏွစ္သာရေတြ လြမ္းမိုးမႈဒဏ္ေတြ အေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ ဖတ္ရတာ မေခ်ာဘူး။ ျပင္ရမွာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြလိုက္ရပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလို ေဖာ္ျပေပးတဲ့ အယ္ဒီတာႀကီးကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ခင္ဗ်။

၀မ္းေျမာက္စြာႀကိဳဆိုပါတယ္

November 9th, 2007
ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ မနက္ပိုင္း သတင္းကိုဖတ္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြလည္လာေအာင္ ၀မ္းသာေနမိတယ္။ တကယ္ကို ႀကိဳဆိုပါတယ္ဗ်ာ။ လႈိက္လႈက္လွဲလွဲကို ႀကိဳဆိုပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေၾကျငာခ်က္ကို ဖတ္ၿပီး၊ အခုလက္ရွိ လူႀကီးေတြရဲ႕ ေတြ႔ဆံုေဆြး ေႏြးေရးေျခလွမ္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရးအရ တိုးတက္မႈေတြကို ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းေနမိတယ္ဗ်ာ။ အရမ္းလည္း ၀မ္းသာ တယ္။ ဒီလိုမ်ဳိးျဖစ္လာဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ လူႀကီးေတြ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ ၾကားထဲမွာ ညပ္ၿပီး ႏြံနစ္ေနခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ လူငယ္ေတြ (အထူးသျဖင့္) ဦးေႏွာက္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္ စေတးခဲ့ၾကရ ၿပီလဲ။ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားၾကတဲ့ ပညာတတ္ေတြ၊ လူငယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြမွာ ျမန္မာဆိုတာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္က ရိုးရိုးေလးပါ။ လူႀကီးေတြ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ အညိဳးအေတးေတြ၊ မာန္မာနေတြ၊ ၀ါဒေရးရာ ေတြေၾကာင့္ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဒီလူႀကီးေတြ မေပါင္းလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ တစ္ဖက္က လူႀကီးေတြအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြက အျပည့္အ၀ရွိသလို၊ တစ္ဖက္က လူႀကီးေတြအေနနဲ႔ လည္း ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႔အႀကံဳ၊ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံအမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္တတ္ရံုနဲ႔ ႏိုင္ငံမတိုးတက္ႏိုင္သလို၊ ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားရံုနဲ႔လည္း ႏိုင္ငံတည္ၿငိမ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ဖို႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အခုလိုမ်ဳိး အေတြ႔အႀကံဳဘက္စံုၾကတဲ့ လူႀကီးေတြ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေပါင္းစည္းမိၾကရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံ မတိုးတက္စရာ မရွိဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။

ဒီလို ျဖစ္ထြန္းလာတဲ့ အဖူးအငံုေလးကို မေၾကြပါေစနဲ႔ ဘုရား ….

ဒီလို အဖူးေလးျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ေစာင့္ခဲ့ရပါတယ္ ဘုရား …
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ကံဇာတာဟာ အတက္ဖက္ကို ဦးတည္လာၿပီ ျဖစ္လို႔ အတက္ဖက္ကိုပဲ ဆက္သြားပါေစဘုရား … မပ်က္စီးပါေစနဲ႔ ဘုရား …
ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ တပည့္ေတာ္ခ်စ္သည့္ ႏိုင္ငံကို အမွန္တိုးတက္ေစလိုပါသည္ ဘုရား …
ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္အဖူးအငံုေလးမွ တစ္ဆင့္ အပြင့္၊ အပြင့္မွ အသီးျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသား အားလံုးအတြက္ တစ္သက္စားမကုန္တဲ့ ပေဒသာပင္ေတြအတြက္ မ်ဳိးေစ့ေကာင္းေတြ ျဖစ္ပါေစသား ….

အိပ္မက္

July 24th, 2007

အိပ္မက္ဆိုတာ အလကားမက္လိုရတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ …

ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ သန္းၾကြယ္သေ႒းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ အိပ္မက္တစ္ခု အလကားရေအာင္လုပ္ေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့ ….

ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းလည္း ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူး၊ တကယ္ ဒီလိုမက္လို႔ရလို႔လား၊ မိတ္ေဆြေကာ မက္ဖူးလား …

ကိုယ္မက္ခ်င္တဲ့အိပ္မက္ကို ညတိုင္းမက္ခြင့္ရလား … ရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို နည္းေပးပါလားဗ်ာ၊

ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ အိပ္မက္တိုင္း အလကားမရခဲ့ပါဘူး …

တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေတြကေတာ့ တန္ဖိုးႀကီးႀကီးေပးရၿပီး တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေတာ့ တန္ဖိုးနည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့

အလကားတစ္ခုမွမရဘူးဆိုတာပါပဲ …

အိပ္မက္ဆိုတာ စိတ္ရဲ႕နမိတ္ပံုရိပ္ဆိုရင္ ေမေမေရ … ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြကို ငယ္တုန္းကလို

“ေမေမေရ ေဒေ၀ါႀကီးလာေနၿပီ” ဆိုရင္ ေမာင္းထုတ္သလိုေမာင္းထုတ္ေပးပါ …

တကယ္ပါ … အိပ္မက္ေတြက တန္ဖိုးႀကီးလြန္းလို႔ …