အေသတတ္နည္းပညာ
သဲအင္းမွာတရာထိုင္တဲ့ ေရာဂီအတြက္ ပထမဦးဆံုးက်င့္ရတဲ့ လမ္းက အေသတတ္နည္းပညာ လမ္းပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သဲအင္းမွာထိုင္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳကို ေျပာျပပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ခႏၵာကိုယ္ႀကီးကို ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးနဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကို အပ္ၿပီး အနည္းဆံုး (၂)နာရီ ထိုင္ပါမယ္လို႔ ကတိျပဳရပါတယ္။ စထိုင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ႏွာသီးျဖားက ထြက္ေလ၀င္ေလကို အာရံုျပဳထားရပါတယ္။ အာရံုေတ ြျပန္႔လြင့္လိုက္၊ ျပန္စုလိုက္ အိပ္ခ်င္လာလိုက္ ျပန္စုလိုက္၊ အေတြးေတြ ဟိုေရာက္သြားလိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ ျပန္စုလိုက္နဲ႔ နာရီ၀က္ေက်ာ္ ၾကာသြားပါတယ္။ နာရီ၀က္ေက်ာ္လာတာနဲ႔ ခႏၵာကိုယ္ မျပင္ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေ၀ဒနာေတြက တလိပ္လိပ္တက္လာပါတယ္။ တက္လာတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကေတာ့ ပံုစံမ်ဳိးစံုပါပဲ။
မီးစနဲ႔ထိုးထားသလိုပူေနတာ၊ ေျမႀကီးထဲကို ခႏၵာတစ္ခုလံုး ထိုးစိုက္ထားသလို ခံစားရတာ၊ တစ္ကိုယ္လံုး ကိုက္ခဲေနတာ၊ ေခၽြးေလးတစ္စက္ မ်က္ႏွာေပၚက ျဖတ္စီးသြားတာေတာင္ အေတာ္ေလးကို ခံရခက္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုး အၾကမ္းစားေ၀ဒနာ ေတြပါ။ ဒုကၡေ၀ဒနာလို႔ ေျပာရင္ရမယ္ထင္တယ္။ တစ္ေနရာတည္းကို စူးစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ အရမ္းနာလာၿပီး ေဒါသေတြထြက္လားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ျဖန္႔ရႈ၊ ျဖန္႔ရႈလို႔ေျပာတဲ့အတြက္ တစ္ျခားေနရာေတြကိုပါ ေျပာင္းၿပီးရႈပါတယ္။ ဒီလိုရႈတဲ့အခါ နဂိုနာေနတဲ့ေ၀ဒနာကို ေမ့သြား ၿပီး ေနာက္ထပ္ ေ၀ဒနာအသစ္ တစ္ခုထပ္ေတြ႔ပါတယ္။ ဒီလိုျဖန္႔ရႈရင္းေတြ႔လာတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုကေတာ့ ေ၀ဒနာဆိုတာ စိတ္ကေလးက လိုက္ခံစားေနတာပါလား။ မခံစားတာနဲ႔ ေ၀ဒနာနဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားတာပဲဆိုတဲ့ ပညာတစ္ခုရလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖန္႔ရႈရင္း ဆက္ထိုင္ရင္းနဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေ၀ဒနာေတြက တစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး ေျပာင္းေနတာ ေတြ႔လာရျပန္ပါတယ္။ ဥပမာ – မီးစနဲ႔ အထိုးခံထားရသလိုပူေနတဲ့ ေ၀ဒနာက ေအးလာတာ။ ကိုက္ခဲေနတဲ့ ေ၀ဒနာေတြက ေလ်ာ့လာတာ ေတြသိလာပါတယ္။ ဒါေတြကိုသိေနရင္းနဲ႔ ေ၀ဒနာဆိုတာ ေျပာင္းလဲေနပါလား ဆိုတာ သိလာပါတယ္။ တစ္နာရီေက်ာ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ဳိ႔ေ၀ဒနာေတြက လံုး၀ကို ခ်ဳပ္သြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္မ်ဳိး၊ ေနာက္တစ္မ်ဳိးမရိုးရေအာင္ ၀င္ေနတုန္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္လာႏိုင္ပါၿပီ။ အရင္လိုေဒါသမထြက္ေတာ့ပါဘူး။ သမာဓိလည္း ေ၀ဒနာအေပၚ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တင္ထားရတဲ့အတြက္ အားေကာင္းေနတာ သတိထားမိလာပါတယ္။ သတိလည္း အရမ္းေကာင္းေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သတိေကာင္းေနသလဲဆိုရင္ တံခါးေျခာက္ေပါက္လို႔ေခၚတဲ့ အာရံုငါးပါးက ထိသမွ် သိေနပါတယ္။ အာနာပါနေပၚ ႏွာသီးဖ်ားေပၚျပန္တင္ေတာ့လည္း အရမ္းပီသလာပါတယ္။ ေလေၾကာင္းေလးေတြ ၀င္သြားတာ အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းမွာ ရွိေနတဲ့ အတိုက္ဓာတ္ေလးတစ္ခုကို ထိလိုက္၊ လြတ္သြားလိုက္ကအစ သိေနပါတယ္။ တစ္ခါမွ မခံစားဖူးတဲ့ ပီတိေလးတစ္ခုကို ခံစားလာရပါတယ္။ ပီတိနဲ႔အတူ သုခလည္း ၀င္လာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ေ၀ဒနာအသစ္ေတြ တက္လာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကို သိပ္ၿပီး မတိုက္ခိုက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္အာရံုဟာ အရမ္းၾကည္လင္လာပါတယ္။ ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းအားလည္း အမ်ားႀကီး ျမင့္တက္လာပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီရဲ႕ တရာေဟာသံကိုလည္း ပီပီသသၾကားေနရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေ၀ဒနာရဲ႔သေဘာကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္၊ ေ၀ဒနာအစ၊ ေ၀ဒနာအလည္၊ ေ၀ဒနာအဆံုးကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္၊ ေသခါနီးၾကရင္ ဒီေ၀ဒနာေတြပဲလာမွာ။ ေ၀ဒနာကိုႏိုင္ရင္ အေသတတ္ၿပီ။ အေသတတ္ရင္ အပါယ္လြတ္ဖို႔ ေသခ်ာသြားၿပီ။ ေခြးလို ႏြားလိုေအာ္ၿပီး မေသရေတာ့ဘူးစသည္ ျဖင့္စကားေတြ ကိုၾကားေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ႏွစ္နာရီျပည့္သြားပါတယ္။ ဆက္ထိုင္ခ်င္ရင္ ဆက္ထိုင္လို႔ရေသးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထမင္းစားဖို႔ တရာျဖဳတ္လိုက္ပါတယ္။ တရားျဖဳတ္ၿပီး ထလိုက္ေတာ့ သတိထားလိုက္မိတာက ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၵာကိုယ္က အရမ္းေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အေသတတ္နည္းလမ္းကို ေတြ႔သြားပါၿပီ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး အေလ့အက်င့္ မ်ားေအာင္လုပ္ရပါဦးမယ္။
