ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုမ်ဳိးေနာင္တတစ္ခါမွမရဘူးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္လည္းေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွက္သြားပါတယ္။ ေခါင္းတစ္ေခါင္းလံုးလဲ မူးေနာက္ရီေ၀ေနပါတယ္။ ဘာဆိုဘာမွစဥ္းစားလို႔မရေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ခဲ့တဲ့အခန္းပတ္ပတ္လည္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရိုးေျခာက္ပံုေတြေတြ႔ရပါတယ္။ ကမၼ႒န္းရႈဖို႔နဲ႔တူပါတယ္။ ဘုရားစင္မွာေတာ့ ပန္းေတြကေ၀ေနတာပဲ။ တိမ္ေတြၾကားထဲမွာ တရားထိုင္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႔ဓာတ္ပံုက အခန္းေထာင့္မွာခ်ိတ္ထားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အခန္းထဲမွာမြန္းက်ပ္လာတာနဲ႔ အျပင္းကိုထြက္ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ အျပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ ပ်ဥ္ေထာင္ကာအိမ္ေလးေတြကို ေဗာဓိပင္ကို ပတ္ထားတဲ့ကြန္ကရစ္လူသြားလမ္းပတ္ပတ္လည္မွာ ေဆာက္ထားတာေတြ႔ပါတယ္။ အိမ္ေလးေတြက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးေတြနဲ႔ ဘာသံမွမၾကားရေလာက္ေအာင္ ဆိပ္ၿငိမ္လြန္းေနပါတယ္။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တာလဲ။ တံတားေလးမွာ အရက္ေသာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ထမင္း စားတယ္။ ဒီေလာက္ပဲမွတ္မိပါေတာ့တယ္။
မုဒ္ဦးအ၀င္ေပါက္ကေန ဦးပဇင္းေလးတစ္ပါးၾကြလာတာကို ျမင္ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆီမလာပါေစနဲ႔ လို႔ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဦးပဇင္းေလးက ကၽြန္ေတာ့္ဆီတည့္တည့္လာေနပါတယ္။ ထသြားရင္ေကာင္းမလား၊ ဆက္ထိုင္ေနရင္ေကာင္းမလား၊ စိတ္ထဲမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္၀ံ့ျဖစ္ေနပါတယ္။
“ဒကာေလး ညကအရက္ေသာက္လာတာလား”
“တင္ပါ့ဘုရား”
“ေအာ္ လူမိုက္ ပါလား”
စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းသြားပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ ငါဟာလူမိုက္ပဲ။
“ဒကာေလး ဒီမွာ တရားထိုင္ျဖစ္ဦးမယ္၊ ဒီကုိေရာက္လိမ့္ဦးမယ္”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဘုရား”
“မူလဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကလည္း လူမိုက္ႀကီးေလ၊ ဓါးျပႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ”
ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဒီမွာတရားလာအားထုတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။ အဆိုးထဲက အေကာင္းရဆိုတာ ဒါမ်ဳိးထင္တယ္ေနာ္။
