(၁)
ေကာင္းကင္ ကြက္ကြက္ေလးေအာက္တြင္ လဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိ၏။
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးေရွ႕တြင္ ဗာဒံပင္တစ္ပင္ရွိ၏။ ထို ဗာဒံပင္၏ အရြက္စိမ္းစိမ္းမ်ားၾကားတြင္ ဇရက္ငွက္မ်ားသည္ က်ီက်ီၾကာၾကာေအာ္ျမည္လွ်က္ရွိၾကသည္။

(၂)
“ဒီပံုမ်ဳိး မကပ္သင့္ပါဘူးဗ်ာ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ အရွက္မရွိ၊ ရွိတဲ့ပစၥည္းအကုန္ထုတ္ၾကြားထားတာ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အ၀တ္၀တ္ထားေသးလို႔”
“ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားေျပာမွ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိတယ္။ အက်ႌကိုယ္က်ပ္ပါဆိုမွ ေရစိုေနေတာ့ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္းနဲ႔၊ ယိုသူမရွက္ျမင္သူရွက္ဆိုတာ အဲဒါမ်ဳိးေပါ့”
“အခုေခတ္လူငယ္ေတြ အတုယူမွားကုန္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ မိန္းကေလးေရာ ေယာက်ၤားေလးပါ အႏၱရာယ္ မကင္းဘူးဗ်”

(၃)
“ေဟ့ေကာင္ မင္း ေနာက္ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္စမ္း”
“အားပါး …. ဂြတ္ရွယ္ပဲ”
“ငါ ဒီပံုကို မင္းကိုျပခ်င္လို႔ ဒီဆိုင္ေခၚလာတာ၊ ဒီပံုေလးၾကည့္လိုက္ လက္ဖက္ရည္ေလးေသာက္လိုက္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္အရသာရွိလဲ”
“ေနာက္ဆိုငါလည္း ဒီဆိုင္မွာ လာထိုင္ေတာ့မယ္”

(၄)
“ခင္ဗ်ား ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ”
“ဘုရားကပါ၊ ပုတီးစိပ္၊ တရားအေၾကာင္းေလးဘာေလး ေဆြးေႏြးေပါ့”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကျပန္လာတာ၊ သီလေလးဘာေလးယူရင္းေပါ့”
“ဟုိမွာ ကပ္ထားတဲ့ ပံုကိုၾကည့္ပါဦးဗ်ာ”
“ေၾသာ္ … အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ …..”

(၅)
ေကာင္တာတြင္ထိုင္၍ ေျပာသမွ်စကားကို နားေထာင္ေနေသာ ဆိုင္ရွင္သည္ ေလွာင္ျပဳံးတစ္ခ်က္ ၿပံဳးလိုက္သည္။ သူနေဘးတြင္ကပ္ထားေသာ ပိုစတာကို မသိမသာပုတ္လိုက္ၿပီး တီးတိုးေရရြတ္လိုက္သည္။
“ႀကိတ္ထားကြ၊ အခ်စ္ေလး”

(၀)
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးေရွ႕တြင္ ဗာဒံပင္တစ္ပင္ရွိ၏၊ ထိုဗာဒံပင္၏ အရြက္စိမ္းစိမ္းမ်ားၾကားတြင္ ဇရက္ငွက္မ်ား သည္ က်ီက်ီေက်ာ္ေက်ာ္ ေအာင္ျမည္လွ်က္ရွိ၏။ ။

ေမာင္ဥေပကၡာ