ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေလာက္တုန္းကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ သခ်ၤာက်ဴရွင္တစ္ခု တက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့က်ဴရွင္ေတြကို ေျပးရင္ေျပးမယ္။ အဲဒီက်ဴရွင္ကိုေတာ့ဘယ္ေတာ့မွ မေျပးပါဘူး။ အခ်ိန္အေစာႀကီး သြားတတ္သလို အဲဒီမွာရွိတဲ့ ဆရာရဲ႕သားသူငယ္ခ်င္းနဲ႔လည္း သြားၿပီး အိပ္တတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီက်ဴရွင္မွာရွိတဲ့ အေပၚထပ္ (ေျပာရရင္ေတာ့ ထပ္ခိုးအဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္) ကို သေဘာက်လို႔ပါ။ က်ဴရွင္ကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးေပၚ တစ္ခါတည္း တက္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီအေပၚထပ္မွာ သူငယ္ခ်င္းကလည္း အၿမဲရွိေနတတ္တယ္ေလ။ ထပ္ခိုးကို သေဘာက်တယ္ဆိုလို႔ တစ္မ်ဳိး မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အဲဒီထပ္ခိုးေပၚမွာရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြေၾကာင့္ပါ။ ထပ္ခိုးတစ္ခုလံုး စာအုပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။
ထပ္ခိုးေလးရဲ႕ အလင္းေရာင္ဝင္တဲ့အပိုင္းမွာ သြားထိုင္ ဒဂံုမဂၢဇင္း အထူႀကီးေတြထဲက ေမွာ္ဆရာမွတ္တမ္းဆိုတဲ့ အခန္းကို အရင္ဆံုးဖတ္တာ မွတ္မိပါေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းစာအုပ္ေတြ။ ဆရာႀကီး ေသာ္တာေဆြ။ ဆရာႀကီး သိပၸံေမာင္ဝ။ အစံုေလ်ာက္ဖတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဖတ္ရင္းနဲ႔ သူတို႔လို စာေတြေရးခ်င္လာပါတယ္။ အဲဒီကေန စာေရးခ်င္တဲ့ ဆႏၵျဖစ္တည္လာတယ္လို႔ ေျပာရင္ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လို ႀကိဳးစားၿပီး ေရးၾကည့္ေတာ့ ဘာမွလည္း ေရးလို႔ မရတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ စာေတြပဲ လွိမ့္ဖတ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ပိုင္း အဂၤလိပ္စာေတြေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေလ့လာရင္း Newsweek ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဖတ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဖတ္ျဖစ္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔လို စာေတြေရးခ်င္ လာျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ေရးတာေတြကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖို႔ အနည္းဆံုး ဆယ္ဦးေလာက္ အင္တာဗ်ဴးရပါတယ္။ အဲဒီလို အင္တာဗ်ဴးလို႔ ရလာေတြကို စုၿပီး သံုးသပ္ခ်က္ေတြ၊ အျမင္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္၊ အာသာခ်က္ေတြ စသျဖင့္ အင္တာဗ်ဴးေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၿပီး ဆီေလ်ာ္ညီညြတ္ေအာင္ သီကံုးေရးသားရတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အျမင္ေတြအားလံုးကေတာ့ လံုးဝ (လံုးဝ) Global ကမ႓ာၾကည့္ေတြပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ေရးတာေတြကို အရမ္းအားက်မိျပန္ပါတယ္
ဆက္ပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ …
