ကၽြန္ေတာ္လည္း အလုပ္ေတြမ်ားေနတာနဲ႔ ဘေလာ့ဖက္ မလွည့္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ ခုေတာ့ အျမင္မေတာ္တာေလး တစ္ခုေတြ႔လို႔ ေရးရပါဦးမယ္။ တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ လွဴထားတဲ့ ဇရပ္အတြက္ ေဆးသုတ္ဖို႔ ေဆးသြားဝယ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေဆးသြားဝယ္ရင္း အိမ္သုတ္ေဆးဆိုင္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုထိုင္ေနရင္ အသက္ရွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိမယ့္ အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕မွာ ထိုင္ခ်လိုက္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနကလည္း အေတာ္ျပင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဘ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲေပါ့။ ထိုင္ခ်ၿပီး မၾကာပါဘူး။ အန္ပါေတာ့တယ္။ အန္တာမွ စားထားသမွ် အကုန္ပဲ။ အဲဒါနဲ႔ စားပြဲထိုးေတြရယ္ ဆိုင္ရွင္ရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အဘကို ဆိုင္ထဲ့ ဆြဲသြင္းၾကပါတယ္။ ဦးထုတ္တစ္လံုး၊ တုတ္ေကာက္ တစ္ေခ်ာင္းပဲ ပါပါတယ္။ ဆိုင္ထဲလည္း ေရာက္ေရာ ထိုင္ခံုေပၚမွာေတာင္ မထိုင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီအတိုင္း ၾကမ္းျပင္မွာ ထိုင္ေနရပါတယ္။ အဲဒီလိုထိုင္ေနရင္း ဆိုင္ရွင္ကလည္း ယက္ခတ္ေပးေနပါတယ္။ အဘၾကည့္ရတာ အေျခအေနမဟန္ေတာ့ပါဘူး။
ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆိုင္ရွင္ကို ေျပာရပါတယ္။ အဘၾကည့္ရတာ အေျခအေနမဟန္ဘူးေပါ့။ ေဆးခန္းျဖစ္ျဖစ္၊ ေဆးရံုျဖစ္ျဖစ္ ပို႔မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ ဆိုင္ရွင္က ဒီအဘကို သူသိတဲ့အေၾကာင္း ဟိုဖက္ တစ္ဆိုင္ေက်ာ္က သူ႔ညီရဲ႕ဆိုင္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာလည္း အဘအမ်ဳိးေတြရွိေၾကာင္း၊ သူလည္း အေၾကာင္းၾကား ထားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ၿပီးေမးၾကည့္ေတာ့ အဘက အခု သူ႔သမီးတစ္ေယာက္ေနတဲ့ လိႈင္သာယာမွာ လိုက္ေနတာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီကိုလာလာၿပီး လက္ဖက္ရည္ ေသာက္တတ္ေၾကာင္း သိရျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔အမ်ဳိးေတြမ်ား လာမလားဆိုၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနပါတယ္။ အဘၾကည့္ရတာေတာ့ သတိမရေတာ့ပါဘူး။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့လည္း မလား၊ နာရီဝက္ၾကာေတာ့လည္း တစ္ေယာက္မွ မလာၾကပါဘူး။ အဘကိုေတာ့ စားပြဲထိုးေလးက ယက္ခတ္ေပးေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကူညီသင့္တာရွိရင္ ကူညီရေအာင္ ထိုင္ေစာင့္ေနပါတယ္။
ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မရွည္ေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကူညီလိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးလားဆိုေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကူညီလိုက္မယ္ဆိုရင္ နာေရးအထိပါ ကူညီရမွာဗ်။ သူ႔အမ်ဳိးေတြ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္တဲ့။ ဆိုင္က စားပြဲထိုးေလးကို သူ႔သမီးဆီကို လြတ္ထားတယ္တဲ့။ မရရေအာင္ ေခၚခဲ့ဖို႔လည္း မွာထားတယ္တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ မေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္။ အဘလည္း အိုဇာတာ မေကာင္းလိုက္တာေပါ့။ တကယ္ဆို တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္လာၿပီး ေဆးရံုပို႔ဖို႔ စီစဥ္သင့္တယ္ဆိုၿပီး ေတြးေနမိပါတယ္။ ကိုယ္ကူညီလိုက္မယ္ ဆိုျပန္ရင္လည္း နာေရးအထိပါ ကူညီရမယ္ဆိုတဲ့ ဆိုင္ရွင္ေျပာတဲ့ အေျခအေနကို သိေနျပန္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ေပးရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။
ဒီေလာက္ အသက္အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလို႔လဲဗ်ာ။ သားသမီး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ မရွိတာလည္း မဟုတ္၊ ပိုက္ဆံ မရွိၾကတာလည္း မဟုတ္။ ေတာ္ေတာ္ ေနႏိုင္ၾကတာကိုလည္း အံ့ၾသမိပါတယ္။ အဘဖက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္လို အကုသိုလ္ကံက ကူညီမယ့္သူ မရွိေအာင္ တားဆီးေနမွန္းမသိ။ အဘရဲ႕ အမ်ဳိးေတြဖက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ အကုသိုလ္ကံေတြ ယူေနၾကပါလားဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္း ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ရပါတယ္။
ဒီလိုေတြးေနရင္း တစ္ေလာက ဆံုးသြားတဲ့ အဖြားကို သတိရပါတယ္။ အဖြားကေတာ့ အိုဇာတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ အိုတဲ့အခ်ိန္မွာ သားသမီးေတြ၊ ေျမးေတြကအစ အဖြားကို ဂရုစိုက္ၾကပါတယ္။
ေအာ္ ဘဝေတြမ်ား တယ္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါလားဗ်ာ။ ျပဳသူအသစ္ ျဖစ္သူအေဟာင္းဆိုသလို အဘကေတာ့ ျဖစ္သူအေဟာင္းထဲမွာပါေနပါတယ္။ အဘေရ ဒီဘဝမွာပဲ အဘရဲ႕ ဒုကၡေတြ ကုန္ပါေစဗ်ာလို႔ ဆုေတာင္းရံုမွတစ္ပါး ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
