ဇရပ္ေလးတစ္ေဆာင္

ေဆးမသုတ္ရေသးခင္ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုပါ။ အေခ်ာသတ္ေတာ့ အားလံုးၿပီးသြားပါၿပီ။ ခုေတာ့ ေဆးသုတ္လို႔လည္း ၿပီးသြားပါၿပီ၊ ဓာတ္ပံုမရိုက္ရလို႔ မတင္ရေသးတာပါ …..

ကၽြန္ေတာ္ ဒီစိတ္ကူးေတြကို ရေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က သဲအင္းကို ကၽြန္ေတာ္ မိုက္မဲစြာေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ တရားစခန္းတစ္ခုကို မိုက္မဲစြာေရာက္ရွိသြားခဲ့တယ္လို႔ ေရးရတာ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္က တရားထိုင္ဖို႔ ဘဝနာအေရးလုပ္ဖို႔ စိတ္ေတာင္ မကူးေသးတဲ့အခ်ိန္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္မယ္ပါးမယ္။ စားမယ္ေသာက္မယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီ ေမွာ္ဘီ အစြန္နားမွာရွိတဲ့ သဲအင္းဂူဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္က တစ္ခါမွ မၾကားဖူးခဲ့ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက ဘုန္းႀကီး ဝတ္မယ္၊ အလွဴရွိတယ္ လိုက္ခဲ့လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီမွာ အရက္ေသာက္လို႔ ရလားဆိုေတာ့၊ ရတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္သြားျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

တရားထိုင္ဖို႔ သြားတာမဟုတ္ပဲ အရက္ေသာက္ဖို႔ သြားတာျဖစ္လို႔ မိုက္မဲစြာေရာက္ရွိသြားျခင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆိုခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို မိုက္မဲစြာ ေရာက္ရွိသြားျခင္းကပဲ အဲဒီမွာ ဇရပ္ေလးတစ္ေဆာင္ လွဴခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာမိတာပါပဲ။

အဲဒီ တရားစခန္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုေတာ့ မိသားစုအလိုက္ တရားသြားထိုင္လို႔ ရတာပါပဲ။ အဲဒီမွာ မိသားစုလိုက္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္လို႔ ရပါတယ္။ မိသားစုအလိုက္ အလွဴအတန္းေတြ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ မိသားစုအလိုက္ တရားထိုင္လို႔ရပါတယ္။ အဲဒီလိုထူးျခားခ်က္က လူတိုင္းတရားစခန္းေရာက္ဖို႔ တြန္းပို႔ေနသလိုျဖစ္ေစပါတယ္။ မိသားစုဝင္ေတြသြားေတာ့ ကိုယ္လည္းလိုက္သြား။ ဟိုေရာက္ေတာ့ သူမ်ားတရားထိုင္တာေတြကို ၾကည့္၊ ၿပီးရင္ ကိုယ္လည္း ဝင္ထိုင္။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တရားထိုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ ရလာေစပါတယ္။ ဒီလို ထူးျခားတဲ့ ထူးျခားခ်က္ကို စဥ္စားမိေတာ့ ငါလည္း ငါ့မိသားစုျဖစ္လာရင္ တရားစခန္းကို တစ္မိသားစုလံုး သြားထိုင္ၾကမယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီမွာ ဇရပ္ေလး တစ္ေဆာင္ လွဴခ်င္လိုက္တာ။ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ကိုလည္း ငါ့လို တရားထိုင္ေစခ်င္လိုက္တာ။ ငါ့မိတ္ေဆြေတြ၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လူအမ်ား အားလံုး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ မိသားစုအလိုက္ တရားအားထုတ္ႏိုင္ဖို႔ ဇရပ္ေလး တစ္ေဆာင္ လွဴခ်င္လိုက္တာ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ဆယ္ႏွစ္အၾကာမွာ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ ေပၚလာပါေတာ့တယ္။

တစ္ေန႔ သဲအင္းဂူကုိေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးပုညေသ႒က ေျပာပါတယ္။ တကာႀကီး အတြက္ ဇရပ္ေဆာက္ဖို႔ ေျမကြက္တစ္ကြက္ ဦးပဇဥ္းစီစဥ္ထားတယ္။ လိုက္ၾကည့္ဆိုတာနဲ႔ ေျမကြက္ေလးကို သြားၾကည့္ေတာ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔လည္း မေဝးတဲ့၊ တရားထိုင္တဲ့ အရိယာသိမ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔လည္း မေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ေနတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇရပ္လွဴခ်င္စိတ္ေတြ အရမ္းျဖစ္ေနေပမယ့္ ကိုယ့္မွာ စုထားတဲ့ ေငြေလးက နည္းေနေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ထင့္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ပိုင္းျဖတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ငါဒီေနရာမွာ ဇရပ္လွဴဖို႔ ေသခ်ာတယ္ဆိုရင္ ျဖစ္သြားမွာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမကို ေျပာပါတယ္။ အေဖေရာ အေမပါ ဇရပ္လွဴဖို႔ စိတ္ဝင္စားတာ ေတြ႔လို႔ ငါေတာ့ လွဴရေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ အတိုင္းမသိ ပိတိျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖတို႔ ေပးမယ့္ေငြက နည္းေနပါေသးတယ္။ သဲအင္းဂူမွာ တရား မထိုင္ဘူးေသးတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမက သဒၵါစိတ္ေတာ့ နည္းေနပါေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နီးစပ္ၿပီ။ နည္းနည္းရ နည္းနည္းစမယ္ဆိုၿပီး တံခါးအေဟာင္းေတြ သြားဝယ္။ ဘိလပ္ေျမေတြဝယ္နဲ႔ လုပ္ေနပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးရဲ႕ အေဖနဲ႔ အေမကလည္း လွဴမယ္ဆိုၿပီး ငါးသိန္းစလွဴပါတယ္။ ဒီလို လုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ေနရင္း အေဖနဲ႔ အေမကလည္း တရားထိုင္တဲ့ဖက္ကို အားသန္သထက္ အားသန္လာပါတယ္။ အဲဒီလို အားသန္လာတဲ့ စိတ္က ဇရပ္လွဴဖို႔အတြက္ တိုးတုိးၿပီး သဒၵါေပါက္လာေစပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဇရပ္ကေလးကို အေခ်ာသတ္အဆင့္ထိ ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

အဲဒီလို အေခ်ာသတ္အဆင့္ ေရာက္သြားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတာ ေဆးသုတ္ဖို႔ လက္သမားဆရာအတြက္ လက္ခအနည္းအက်ဥ္းနဲ႔ ျခံစည္းရိုးခတ္ဖို႔ က်န္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စကၤာပူမွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခြန္ေလဆာနဲ႔ အကိုႀကီး တစ္ေယာက္လိုခင္ရတဲ့ ကိုဒီဘီေအတို႔ကို ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူတို႔ကလည္း လွဴမယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးအေခ်ာသတ္ ေဆးသုတ္တာ အားလံုးၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခံစည္းရိုးအတြက္ကေတာ့ နည္းနည္း က်န္ေနပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကမကထျပဳတဲ့ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္သြားပါၿပီ။

ဒီေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမ၊ ထက္ထက္ရဲ႕ အေဖနဲ႔ အေမ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေတြ၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သဲအင္းဂူ တရားစခန္းကို ေရာက္ၾကမယ့္ သူေတြအားလံုး တရားအားထုတ္ႏိုင္ၾကပါၿပီ။ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကကင္းစြာ တရားအားထုတ္ႏုိင္ၾကပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ေတြထဲမွာ တစ္ေန႔ အပါအဝင္အျဖစ္ မွတ္တမ္းဝင္ေနေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။