ကၽြန္ေတာ္ ဘဝင္မက်တာေလး တစ္ခုကို ေရးခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ အသုဘတစ္ခုရွိပါတယ္။ အဖြားႀကီး တစ္ေယာက္ အသုဘပါ။ အသုဘပဲ၊ ဘာဆန္းလို႔လဲဆိုရင္ ခုေသသြားတာ ေခြးရူးကိုက္တာပါ။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လခြဲေလာက္က ေခြးတစ္ေကာင္ကို လူေတြ ဝိုင္းရိုက္ၾကတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထြက္ၾကည့္မိတယ္။ ေခြးရူးတဲ့ဗ်။ လူေတြက တစ္ပံုႀကီး ဝိုင္းလိုက္ၾကၿပီး ရိုက္လိုက္ၾကတာ ေသသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူေတြ ကိုက္သြားေသး လားဆိုေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖးက အဖြားႀကီး တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေပၚထိ တက္ကိုက္သြားတာတဲ့ဗ်။ တကယ့္ကို ေခြးက အိမ္ေပၚ တက္ဖို႔ဆိုရင္ ေလွခါး ေျခာက္ထစ္ေလာက္ တက္ရတာကို ရေအာင္ တက္ၿပီး ကိုက္သြားတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခြးကိုက္ခံရတဲ့ အဖြားႀကီးကို ခ်က္ခ်င္း ေဆးထိုးဖို႔ ေျပာလိုက္ေသးတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ ဒီေန႔မွာ အိမ္ေနာက္ေဖးက အသံေတြၾကားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အသုဘမွန္း သိရတာ။ ဟိုအရင္ တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာတဲ့ ေခြးကိုက္ခံရတဲ့ အေမႀကီး ဆံုးသြားတာတဲ့။ ဟိုတစ္ေန႔က ေရာဂါဆိုးလာလို႔ ေဆးသြားထိုးတာ တစ္လံုးပဲ ထိုးရေသးတယ္တဲ့။ ေသသြားေရာတဲ့ဗ်ာ ….

ဒီလိုေသသြားတာ ေခြးရူးကိုက္ခံရလို႔ ဆိုတာ ထားပါေတာ့။ ေဆးကို ေစာေစာ ဘာလို႔ မထိုးတာလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ ေစာေစာစီးစီး ထိုးရင္ ဘာမွ ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေပါ့ရတာလဲ။ အသိပညာ မရွိလို႔လား။ ပိုက္ဆံ မရွိလို႔လား။ ဒါနဲ႔ေတာင္ ေသခါနီးမွ ဘာလို႔ ေဆးသြားထိုးေသးလဲ။ အမွန္က ေပါ့ဆတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ဒီေလာက္ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ဒီလို ေပါ့ေပါ့ဆဆ ထားလိုက္ေတာ့ တန္ဖိုးမဲ့သြားတာေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေဆးထိုးဖို႔ ေျပာတုန္းက ဘာလို႔ သြားမထိုးတာလဲဆိုေတာ့။ ကံပါလာတာပဲ ဆရာရယ္တဲ့။ အိမ္ေပၚထိေတာင္ တက္ကိုက္ခံရတာပဲ။ ဝဋ္ေၾကြးပါလာတာကိုးဗ် တဲ့ဗ်။